IKEA à la Israël

Plaatsen waar je je als Neder­lander in Israël wat minder vreemd kunt voelen zijn de MacDonalds (koosjer!) en de Ikea. Tenminste – dat zou je denken. Maar in elk geval de Ikea heeft nog genoeg om je te laten voelen dat het hier anders is. Alles is hier anderhalf à twee keer zo duur. En bij de kassa is het onmiskenbaar: je bent in Israël.

Laatst leek het erop dat we geluk hadden. Er stond niet eens een lange rij. We waren bijna meteen aan de beurt. Bijna… Maar ook één klant voor je kan veel tijd vergen. In een supermarkt hier gebeurt het regelmatig dat iemand bij de kassa bedenkt dat hij toch nog wat vergeten heeft, of iets wil ruilen. Er zijn er die er een systeem van maken: het karretje zogauw mogelijk in de rij zetten, en dan – steeds roepend dat je zo weer terug bent – al je boodschappen gaan halen. Daar heb je dan doorgaans ook nog wel genoeg tijd voor… Bij de Ikea wordt dat wel heel ver heen en weer. Het ging bij de klant in de Ikea gelukkig slechts om één artikel dat hij toch nog gauw even wilde wisselen. Hoewel, “gauw even” – alles gaat gewoon op het dooie gemakje.

Na vijf minuten was het dan toch onze beurt. Alle artikelen worden aangeslagen, op z’n elf en dertigs. De kassière heeft ondertussen ook nog wat anders te doen: aan het begin van onze beurt pakte ze een koek uit, en tussen de artikelen door neemt ze daar steeds een hap van. Zo hebben wij de gelegenheid te ontdekken dat er iets fout gaat: twee lijstjes worden voor 65 sjekel aangeslagen, terwijl wij toch op één daarvan twee prijsjes van 45 sjekel zagen, vlak naast elkaar, toch heel overtuigend. Ik zeg er wat van. Ik krijg al gauw spijt als haren op m’n hoofd…

bij de IKEAHet gaat om een ingewikkeld geval. Want a) de kassa zegt 65 sjekel, en b) er zit op beide lijstjes (ook) een prijsje met 65 sjekel. Dus één is er in elk geval wel 65 sjekel. Bij die met met de 45-sjekel-prijsjes zit er een scheurtje in de verpakking. Na veel heen en weer gepraat toch maar even vragen. Na vijf minuten komt er iemand die het ook niet weet. Na weer twee minuut nog een, en nu gaat het snel: binnen een minuut komt er een vierde bij en staan ze een tijd met z’n vieren te overleggen. Ik kan helaas niet volgen wat (het leek mij eigenlijk over heel andere dingen te gaan, wat natuurlijk ook heel goed zo kan zijn), maar als we inmiddels zo al met al zeker 20 minuten verder zijn krijg ik te horen dat ik het ene lijstje voor 45 sjekel kan krijgen.

Tel uit je winst:

  • zo hebben wij dan toch maar mooi 4 euro bespaard, bijna 1% op het totaal bedrag
  • ik kreeg een goede gelegenheid om Hebreeuws te horen en te spreken – en een goede aanleiding om weer eens te denken: dat moet ik gauw beter kunnen
  • het ijsje dat we onszelf al beloofd hadden smaakte na alle toestanden nog lekkerder
  • heel bijzonder gelukkig voor ons was dat de kassière vrijwel meteen haar kassa voor volgende klanten sloot; zij zou er vast niet heet of koud onder worden als er een lange rij achter ons ontstond, maar wij wel!
  • ik had mooi de tijd om nog eens rustig het gesprek te overdenken dat ik onlangs had over bepaalde ergernissen en frustraties in Israël
  • ik had mooi de gelegenheid om te bedenken en in praktijk te brengen hoe ik met deze dingen ook anders om zou kunnen gaan; ik heb me kunnen amuseren en het goede eruit proberen te halen