Geduld, geduld

Een van de eerste woorden Hebreeuws die je hier leert is סַבְלָנוּת, savlanoet, ‘geduld’. Men vraagt daar doorgaans om met het eufemistische (rak) règa, ‘(één) moment’.

Ik vroeg me – om redenen die hieronder duidelijk zullen worden – af wat het Arabische woord voor ‘geduld’ is. Ik kwam 5 mogelijkheden tegen (صبر , أناة , حلم , جلادة , الصبر). Ik weet niet wat de precieze betekenissen en nuances zijn, maar ik heb ze denk ik wel alle vijf nodig gehad…

Ik nam de Arabische bus, vanaf het busstation bij de Damaskuspoort, uitgangspunt van verschillende routes, waar bussen vaak wat langer staan. Er stond net een bus klaar, al bij de halte vandaan, maar hij stond nog te wachten bij de uitgang van het busstation. Dus ik trok nog even een kleine sprint – en ja, ik kon nog instappen. Ik dacht nog: ‘Dat is geluk hebben!’ Ik kon zelfs helemaal voorin gaan zitten. Kenners weten dan al dat het fout zit – als zelfs de ‘vooraanzittinge’ nog vrij is – en (dus) ook nog vele andere plaatsen – gaat de Arabische bus echt niet zomaar weg. Mijn sprintje was voor niks geweest, want de bus bleef nog 10 minuten staan wachten – en raakte toen toch langzamerhand redelijk gevuld.

Op dat moment sprak de man die naast me kwam zitten even met de chauffeur, en verliet toen weer de bus. Met achterlating van een tas, wat ik in een Israëlische bus best eng gevonden had, maar in een Arabische is dat geen probleem. De man bleek nog naar de WC te moeten. Die was zo’n 20m verderop, maar dan moest je wel over een hekje heen stappen, en dat deed de man niet, dus werd het 40m. Uit de WC komend ging hij aan de andere kant om het hek heen. Daar was ik al bang voor, dat was nog 20m extra. En dat alles op zijn dooie akkertje. Sterker: hij kwam langs een man die aan het bidden was, en dat inspireerde hem kennelijk: hij ging ook op de knieën. Na het complete avondgebed liep hij naar de bus, zonder sprintje – nee, integendeel.

Dan zouden we nu eindelijk kunnen vertrekken! Niet dus, we wachtten nog maar een hele poos. Maar dat bleek niet voor niets: er kwam nog een passagier bij.

Net was de chauffeur heeeel langzaamaan gaan rijden of daar stopten we alweer, voor een jongen die – je gelooft het niet – nog langzamer dan wij al reden, voor de bus langs kwam lopen, en ook nog instapte. Niet voor niets liep hij zo langzaam; zo kreeg ook een vriend die even verderop stond nog alle tijd om in te stappen. Hij nam er ook alle tijd voor. De twee stonden eerst nog even voorin met de chauffeur te praten – en stapten toen weer uit. Daarna hebben we daar nog maar één keer gestopt, 40 m verderop, voor nog twee passagiers.

Moraal van het verhaal: ga nooit bij het beginstation in een Arabische bus zitten, als je blaas al enigszins gevuld is…